कविता : इबादानको फूल

–  हिक्मत थापा 

इबादानको फूल

गाउँबाट सहर आउँदा

तरुल रोप्‍न तयार पारेका

माटाका  थुप्रा झैँ ,

माटाकै गन्धमा

लत्पतिँदै ऊ पुगी होलि

बडेमाको यो सहरमा

जहाँ ,

सडकमा

रोग बेचिन्छन्

शोक बेचिन्छन्

र

बेचिन्छन् खुसीहरू ,

प्रत्येक सप्ताहान्तको अन्तमा

पेटीमा लाग्‍ने –  “बार” र क्लबका

रङ्गीन उन्मादझैँ

र

मुर्झाउन्छन्  भोलिपल्ट  ।

ऊ पनि  कतै

कुप्रुक्क परेर

बसी होलि यतै कतै भित्तातिर

नफुल्नु अघि

यो सहरमा ,फुल्नुछ भनि  सम्झेर…….

+++

सहर हो ,

सात पहाडको सहर ,

सातै पटक ऊ हराई यतै कतै ,

कहिले

पुरानो पर्खालको यता

कहिले

पुरानो पर्खालको उता

उपनिवेशकालका मालिक गोराहरूका

प्रेतात्मासँग

र

आत्तिँदै

मात्तिँदै

यो सहरको चौबाटोमा

माटोको बास्ना पखालेर

यतै छेउको आधुनिक मलको, अत्तरको बास्ना फ्याँक्दै

आज

सुक्खायाम पछिको पहिलो झरीमै ,

उ फुली छ, अलिकति

सौन्दर्य निखारेर कोपिलामै ,

कहिल्यै अब फक्रन नपर्नेगरि

इबादानको फूल , इबादानकै माटामा  ।

लेगोस , नाइजेरिया, अफ्रिका

( इबादान : नाइजेरियाको सबै भन्दा ठूलो र पुरानो सहर )