…अनि म नभेटी फर्किए !

January 12, 2018
Spread the love

-दीपक घिमिरे

एकै छिन पोहोर सालका कुरा गरम !

एक्कासि काठमाडौँ जाने योजना बनेस् सबैभन्दा खुसी त त्यो कुरामा भएको थिए कि मैले उसलाई भेट्न पाउनेछु । लगभग एक वर्ष देखीको च्याटे लभ अनि फोनको गफ ले म उसलाई भेट्न आतुर थिए । काठमाडौँ जाने काम अर्कै थियो तर मलाई हतारो अर्कै थियो । कतिबेला पुगु , कति बेला भेटु भएको थियो त्यो बेला ।

त्यो भेटको बयान यति बेला नगरुम । किनकि त्यो भेटको बयान यति बेला गर्न थाल्ने हो भने एउटा कथा संग्रहनै तयार हुनेछ । तपाईँहरूलाई हाम्रो लभस्टोरी पढ्न अल्छी लाग्न सक्छ । यति बेला म यो पटकको कथा सुनाउँछु ।

अब यो पटकको कुरा गरम !

यो पटक एक्कासि काठमाडौँ जाने योजना बनेन । धेरै लामो पर्खाई पछि बन्यो । भोलि जान्छु , पर्सि जान्छु गर्दा गर्दै एक दिन काठमाडौँ जाने दिन आयो अनि म निस्किए ।

काठमाण्डौमा भएका भुपु मायालुहरूलाई म आउदैछु भन्ने खबर पुगोस भनेर एउटा सानो स्टाटस पोष्टीए फेसबुकमा । फेसबुकको स्टाटसले म काठमाडौँ आउँदै गरेको थाहा पाएर उनैले म्यासेज गरिन जस्लाइ भेट्न म पोहोर साल आतुर थिए । हतारिदै भेट्न पुगेको थिए सिविल मल ।

यो पटक उसलाई भेट्ने कुनै योजना थिएन किनकि हाम्रो डिभोर्स भैसकेको थियो । अझ माया गरेर प्रेमको भाषामा भन्ने हो भने हाम्रो ब्रेक-अप भैसकेको थियो ।

उसले च्याटमा सोधेकी थिई ” मलाई भेट्न कहिले आउछस ? “

मैले सजिलै भने ” नाई ! अब तँलाई भेट्न आउँदिन । “

उ निराश भएकी थिई या खुसी ! त्यो उ आफै बुझेकी होली तर म कता कता चाहन्थे कि उ मलाई कर गरोस् , भेटुम प्लिज भनेर आग्रह गरोस् । म सायद घमण्डि थिए , त्यसैले म भाउ खोज्दै थिए । तर उ मलाई फकाउन चाहिन । बरु अफ भएर कतै हराई ।

मैले बारम्बार उ अनलाइन भए नभएको हेरिरहे । उ अनलाइन आउँथी तर नबोली बस्थी । म घमण्डी थिए , मैले बोलाउने कुरै भएन ।

म काठमाडौँ पुगेको देखाउन बारम्बार फेसबुकमा अपडेट भैरहे । कहिले फोटोहरू पोष्टिए त कहिले स्टाटस अपडेट गरिरहे । तर उसले एउटा लाईक सम्म ठोक्न कन्जुस्याई गरी । अब चैँ लाग्यो , उ साच्चिकै टाढा भई म बाट ।

एक वर्ष अघि सम्म प्रेममा दिवाना बनेको हाम्रो जोडी आखिर किन यसरी टाढियो ? आखिर कहाँ निर के गल्ती भयो अनि हामी बिच चिसो पस्यो ? एक छिन यसको समीक्षा गरौँ !

उ भद्र छे । थोरै बोल्ने अनि चाहिदो मात्र बोल्ने । तर म ठिक उल्टो छु । म भद्रपनमा बस्नै सक्दैन । जिस्किन अनि जिस्काउन पाएसी मेरा दिन सजिलै कटछन ।

उ जिस्केका कुरामा मन दुखाउछे । म चैँ जिस्काउन छाड्दिन । यस्तै प्रक्रिया एक वर्ष सम्म चलेपछि अस्ति हाम्रो मन मुटाव चल्यो । अनि सुरु भयो ब्रेक-अपको प्रक्रिया ।

उसलाई मैले बारम्बार भनेको एउटा कुरा के हो भने म फेरिन सक्दैन । उ मलाई फेर्न चाहन्छे तर म सक्दैन । म सानै देखि यस्तै छु भने आज आएर कसरी फेरिनु ? हावा तालको म उसको आगमन सँगै कसरी भद्र भलादमी बन्नु ?

तर उ मलाई फेर्न चाहन्थी । सिकाउथी , रिसाउँथी अनि थर्काउथी । म बाल दिँदैनथे , आफ्नै पारामा ल्याङ ल्याङ गरिरहन्थे । अनि उ रिसाउँदा फकाउथे , सरी भनेर सम्झाउथे ।

सधैँ जसो फेरि पनि मैले उसलाई जिस्काईदिए , उसलाई पचेन । मैले आफूलाई सुधार्न नसकेकोमा गल्ती महसुस गरे । अनि सोचे ! अब टाढा भैदिन्छु ।

उ काम पर्दा गफिने , नत्र आफ्नै दुनियाँमा मस्त रहने केटी थिई । सुस्त सुस्त म पनि टाढा हुँदै गए , उसले थाहै नपाउने गरी ।

एकै पटक काठमाडौँ आउँदा पनि नभेटी फर्किँदा मात्र उसले महसुस गरी होला कि साँच्चै हामी अलग भएछौ भनेर ।

रिस र घमण्डले उ बाट टाढा भएको नाटक मैले गरे । तर उसले मलाई फकाउन आवश्यक ठानिन । उसले फकाउन आवश्यक नठानेपछि मैले पनि उसलाई भेट्न आवश्यक ठानिन ।

म उ सँग जति नै टाढा भागेपनी मन उ सँग हुन्थ्यो । हामी कस्तो खालको प्रेममा छौ त्यो म आफै बुझ्दैनथे । निस्स्वार्थ मायामा थियौ सायद हामीहरू । तर सानो कुरालाई हाँसो मजाकमा उडाएर मित्रतामा बाधिनुको साटो चित्त देखाउनु उसको बानीकै कारण आज उसलाई भेट्नु आवश्यक ठानेन र फर्किए ।

उ भन्थी ” तेरा हरेक शब्द बाण झैँ बिझ्छन् तर पनि म तँलाई मिस गर्छु ! “

सायद म गलत थिए । किनकि मेरा हरेक शब्दले उसलाई पीडा दिँदो रहेछ । उसले त्यस्तो भन्दा पनि म प्रेम देख्दथे अनि पछि लाग्थे उसकै अनि जिस्काउदै भन्थे ” आइ लभ यु यार ! “

उ बिना च्याट खल्लो लाग्दथ्यो , उ बिना कथा फोर्दैनथे । उ कुन रूपमा हेर्थी थाहा भएन , तर म उसलाई मनमा सजाउँथे अनि मुटु भित्र घर बनाएर बसालेको थिए ।

उसलाई नभेटी फर्किँदा पक्कै पनि म खुसी छैन । काठमाडौँ पुग्दा एउटा महत्त्वपूर्ण काम उसलाई भेट्नु हुन्थ्यो होला सायद तर यो पटक भएन । एक्लै घुमे , एक्लै रमाउने प्रयास गरे तर सकिन ।

उसलाई फोन गरेर भेटौँ भन्न मन नभएको पनि होइन । तर म भित्रको घमण्ड अनि उसले देखाएको फुस्सा भलादमीपनाले मलाई उ प्रति नजिक हुन दिएन ।

उ सँगको प्रेममा पर्दा म आफूलाई संसारकै भाग्यमानी पुरुष ठानेको थिए । र आज उ सँगको प्रेममा डिभोर्स हुँदा पनि म आफूलाई त्यत्तिकै भाग्यमानी ठानेको छु ।

म चाहँदैन कि उ अब मेरो जीवनमा कहिले नभित्रीयोस , चाहन्छु कि फेरि उस्तै माया पिरती होस । प्रेममा मस्त रहन पाईयोस । हाम्रो जोडी पनि लैला-मजनु या जोधा-अकबर भन्दा कम नहोस् । तर कोही झुकेर या कोही दबेर प्रेममा फस्न नपरोस ।

म जो छु यसैमा उसले मलाई स्विकार्न सकोस् । उसले मलाई बदलेर मेरो नजिक हुने सपना नदेखोस । किन कि म यस्तै छु । उसका लागि म बदलिन सक्दैन ।

Facebook Comments

You may be interested

बृहत् घोडाघोडी साँस्कृतिक महोत्सव आज बाट सुरु
अर्थ/व्यवसाय
0 shares3 views
अर्थ/व्यवसाय
0 shares3 views

बृहत् घोडाघोडी साँस्कृतिक महोत्सव आज बाट सुरु

विशाल पाण्डेय - २०७४, २८ पुष २१:५८

विशाल पाण्डेय सुखड , कैलाली ।। "शिक्षा ,संस्कृती , प्रर्यटन र व्यापार घोडाघोडी नगर समृद्धीको आधार " भन्ने मुल नाराका…

 रोटर्याक्ट क्लब अफ बुटवलको कफि फर केयर कार्यक्रम हुंदै
मनोरञ्जन
0 shares2 views
मनोरञ्जन
0 shares2 views

 रोटर्याक्ट क्लब अफ बुटवलको कफि फर केयर कार्यक्रम हुंदै

विशाल पाण्डेय - २०७४, २८ पुष २१:३२

बुटवल ।।    रोटर्याक्ट क्लब अफ  बुटवलले असहाय,अपाङ्गता, असक्त तथा गरिव बालबालिकाका निम्ती न्यानो कपडा वितरण गर्ने  हेतुले शनिबार बुटवलमा कफि फर…

उदय राज न्यौपानेको स्वरमा कालो कालो आँखा (भिडियो सहित)
मनोरञ्जन
0 shares2 views
मनोरञ्जन
0 shares2 views

उदय राज न्यौपानेको स्वरमा कालो कालो आँखा (भिडियो सहित)

himal post - २०७४, २८ पुष १९:३९

Director: Prabin Thapa Camera: Shakti Prajwal Ghimire Edit/Color: Shakti Prajwal Ghimire Artist: Aashish Mishra / Muskan Guragain Song: Kalo Kalo…